อยากเปลี่ยนธีมแล้วอ่ะ แต่ช่วงนี้มันตื้อๆ คิดอะไรไม่ค่อยออก

อาจจะเพราะเหตุนี้เลยทำให้อยากเปลี่ยนแปลงอะไรใหม่ๆ

แต่ก็คิดไม่ออกจริงๆว่าจะเอาธีมแบบไหนดี แล้วฝีมือก็ใช่ว่าจะมีเยอะ

อืม...ใครหลงเข้ามาก็แนะนำทีนะคะ ว่าทำธีมแนวไหนดี(ขอมันง่ายๆอย่างงี้แหละ แหะๆ)

ผลออกมาแล้ว...ผมสอบตกอ่ะคับ แหะๆ

เกณฑ์ผ่าน ๖๕ คะแนน ผมได้ ๖๐.๗ T-T ก็รู้อ่ะนะว่าคงไม่รอดเพราะทำไม่ค่อยจะได้...แต่ก็แอบหวังเล็กๆอ่ะ ตอนรับใบคะแนนมามันปลิวเปิดนิดนึง เห็นเลข ๐ ก็รู้แล้ว เพราะคงไม่ได้ถึง ๗๐ แน่ๆ แล้วก็ตกจริงๆ

สรุปว่าต้องสอบซ่อมใหม่วันที่ ๒๖ คงจะไปเริ่มงานวันที่ ๑ มีนาไม่ทัน เพราะทำงานที่กรุงเทพ ตัวอยู่พิดโลก ต้องมีเรื่องการขนย้าย การเตรียมตัวอะไรอีก

วันนี้ก็เลยโทรไปขอเริ่มงานกลางเดือน (๑๕ มีนา) แทน ได้เวลาหายใจอีกหน่อย

จุ๊ๆ อย่าไปบอกใครนะ เราบอกพี่หัวหน้าแผนกว่าอาจารย์เลื่อนสอบ คือ..ไม่กล้าบอกว่าสอบไม่ผ่านอ่ะ

แล้วก็ วันนี้ที่คณะจัดงานปัจฉิมนิเทศให้ เราไปให้คณบดีของคณะผูกข้อมือให้ คือแกเคยเป็นหัวหน้าอาจารย์เอกเรามาก่อน อาจารย์บอกว่า

"อาจารย์จำได้นะ ว่ามีกิจกรรมเมื่อไหร่จะต้องได้เห็นหน้าหนูทุกครั้งเลย แสดงว่าหนูเป็นคนมีน้ำใจ ขอให้รักษาความดีนี้เอาไว้ แล้วมันจะนำพาเรื่องดีๆมาหาหนูเอง"

โหยยยย ร้องไห้เลย(ตอนนี้พิมพ์ก็จะร้องอีกและ) มันรู้สึกว่า...อาจารย์เค้าคอยมองเรา คอยดูแลเรามาตลอดเลยนะ ๔ ปี

เสร็จแล้วออกจากห้องประชุม ทั้งคณะปิดไฟมืด น้องๆจุดเทียนยืนเรียงเป็นทางร้องเพลงส่งพวกพี่ออกจากคณะ อาจารย์บอกว่า

"ออกไปแล้วอย่าหันหลังกลับมาอีกนะ ออกไปสร้างสรรค์สิ่งดีๆตามที่เราได้ร่ำเรียนมา เธอไม่ต้องมาเรียนที่คณะอีกแล้ว แต่อย่าลืมว่าเธอยังเป็นลูกสมเด็จ ไม่เปลี่ยนแปลง"

พวกปี ๔ ทุกเอกก็ออกมาล้อมวงบูมกันหน้าคณะ เป็นบูมที่เสียงดังมากที่สุดเท่าที่เราเคยได้ยินมาเลย เสียงสะท้อนก้องไปก้องมา ทุกคนกอดกัน ร้องไห้

สุดท้าย....เราคงจะซึ้งกว่านี้มากเลย ถ้าไม่ต้องกลับไปสอบซ่อมวันจันทร์นี้อ่ะ -_-"

ไม่ได้อัพนานนนนนนนมวากกกก

เนื่องด้วยงานการ และความขี้เบื่อของตัวเอง

วันนี้ก็เข้ามาอัพเพราะด้วยอารมณ์อยากจะเล่าเรื่อง

เมื่อกี๊ไปงานฉลองเล็กๆก่อนเรียนจบมา(ถ้าสอบรวบยอดผ่านก็จะจบอ่ะนะ ต้องรอฟังผลวันที่ ๒๑ ล่ะ วันเกิดเราพอดี หวังว่าจะได้เป็นของขวัญวันเกิดนะ)

เรารู้สึกว่า ๔ ปีนี่มันเร็วมากๆเลยเนอะ เหมือนแป๊ปๆที่เราเพิ่งจะเอนท์ เพิ่งจะเข้าห้องเชียร์ นั่งเรียนกับเพื่อนๆ

เดือนหน้าเราต้องไปทำงานที่โรงพยาบาลแล้ว (เป็นนักรังสีเทคนิคค่ะ คนที่คุมเครื่อง X-Ray รึ CT น่ะ ถือเป็นอาชีพที่คนไม่ค่อยรู้จัก ไม่ค่อยนึกถึงกันเท่าไหร่อ่ะนะ เพราะถ้าพูดถึงโรงพยาบาลก็จะนึกถึงหมอหรือพยาบาลกันมากกว่า)

จะทำตัวเป็นเด็กเหมือนเดิมไม่ได้แล้วนะ เมื่อเราได้รับเงินเดือน นั่นหมายถึงเราต้องรับผิดชอบในสิ่งที่เราทำด้วยตัวเองแล้ว ชีวิตคนไข้ขึ้นอยู่กับเราแล้วนะ

ไม่แน่ใจเลยว่าจะทำได้รึเปล่า จะรับผิดชอบไหวมั๊ย แต่มันก็ถึงเวลาที่ต้องเป็นผู้ใหญ่แล้ว

เอาน่า!!! ลองกันซักตั้ง ไม่ลองทำดูก็ไม่รู้หรอกเนอะ แล้วเป็นยังไงจะมาเล่าให้ฟังนะ (แต่โรงพยาบาลที่เราทำต้องทำงานวันละ ๑๐ ชั่วโมงแน่ะ เข้า ๘ โมงเช้าก็เลิก ๖ โมงเย็นเลยอ่ะ ฮือๆ)